Hoi, hooi!

Wij hebben ongeveer een hectare weiland en dat is ’s zomers meestal genoeg om de paarden te laten grazen. Dan is het ook schoon op en voor de winter kochten we hooi. Gelukkig vonden wij een paar jaar geleden buurman Kees (niet zijn echte naam). Kees had zelf geen dieren meer maar maakte nog wel hooi en wilde dat voor een heel schappelijke prijs aan ons verkopen.
Voor ons superfijn dat Kees het hooi zelf op kon slaan en elke keer dat we wat nodig hadden een klein partijtje kon brengen. Leuk voor de deelnemers (netjes het hooi wegrijden) en reuze gezellig, want natuurlijk was er daarna tijd voor koffie en even bijpraten.

Een paar jaar geleden was het in augustus zó droog dat het gras in de wei niet meer groeide en we hooi moesten bijvoeren. Dit jaar is de eerste keer dat dat in juli al zover is. Dat lijkt heel slecht (duur hooi voeren), maar het is meer een verschuiving: de paarden staan nu tot langer (tot november/december) in de wei en konden er dit jaar ook vroeger in. Maar toch… als wij op onze miniboerderij de klimaatverandering al zo goed voelen, wat moet dat dan voor de landbouw wereldwijd niet betekenen? Niet iedereen heeft een geweldige buurman als Kees.

Elke pakje hooi (ongeveer 20 kilo) is vastgebonden met 2 touwtjes. Hartstikke mooi, het is sterk touw en je kunt het overal voor gebruiken. We hebben er dan ook een flinke voorraad van, want als er helemaal geen gras is dan voeren we ruim 2 pakjes hooi per dag aan onze hongerlapjes.